Bawół
karpacki

Bawół karpacki to przyjazne, inteligentne i silne zwierzę, które kocha komunikację, naturę i otwarte przestrzenie. To majestatyczne i bardzo spokojne zwierzę od dawna było obecne w niemal każdym lokalnym gospodarstwie.

«Istnieją różne bawoły. Ten, karpacki, jest bardzo inteligentny. Ma zupełnie inną świadomość niż na przykład bawół bułgarski. Bawół karpacki to przyjaciel. Nie wolno go bić. To taki ukraiński słoń. Wszystko pamięta, ma swój charakter. Bawoły nigdy nie dadzą mleka, jeśli nie jesteście przyjaciółmi. Trzeba z nią rozmawiać, to nie jest głupia krowa czy koza, ona ma swoją osobowość.» — z materiałów serwisu ukrainer.net

Pochodzące z Indii bawoły świetnie zaadaptowały się do życia w Karpatach. Piękna sierść i brak wybredności w jedzeniu czynią bawoła karpackiego wyjątkowym. Słyną ze swojej niezwykłej siły i tradycyjnie były wykorzystywane przez miejscową ludność jako siła pociągowa do transportu ciężkich ładunków i orki.

Mleko bawole również jest wyjątkowe – jego tłustość wynosi około 8–12%. Jest ono wysoko cenione przez koneserów i uważane za lecznicze dzięki wysokiej zawartości witamin i łatwej przyswajalności dla ludzkiego organizmu.

Warunki przetrwania bawołów karpackich nigdy nie były łatwe, ale zawsze potrafiły one żyć w symbiozie z człowiekiem. Z czasem ludzie i bawoły stali się od siebie zależni.

Dziś populacja bawoła karpackiego spadła do niebezpiecznego poziomu, dlatego pilnie należy podjąć działania, aby ich historia się nie skończyła.

Pomóż nam sprawić, by bawołów karpackich było więcej.

Michel Jacobi i jego bawoły karpackie: Ukraїner

Badacze uważają karpackiego hutana za jedną z najstarszych europejskich ras koni i przypuszczają, że jest on bezpośrednim potomkiem tarpana – wymarłego europejskiego dzikiego konia.

Hutany są uważane za małe konie typu górskiego (wysokość w kłębie 125–144 cm). Budowa ciała jest masywna, kształty zaokrąglone, a konstytucja silna. Mają średniej wielkości głowę z szerokim czołem, prostym lub lekko wklęsłym profilem oraz grubą, krótką szyję. Charakterystyczną cechą rasy hutan jest ciemna pręga wzdłuż kręgosłupa i pręgowanie na nogach. Grzywa i ogon są zazwyczaj ciemne, a maść waha się od kremowej po brązową, czasem szarą. W trudnym terenie są uniwersalne zarówno pod siodło, jak i do zaprzęgu. Wyjątkowość hutanów polega na ich niezwykle płynnym kroku – nie galopują jak inne konie, lecz zdają się sunąć nad ziemią.

Koń huculski

Silny, wytrzymały, inteligentny i niezawodny – taki jest wierny przyjaciel i partner Hucuła, „hutan”. To prastara rasa koni huculskich, wysławiana w twórczości ludowej.

«Koń, jako jedyny, jest w stanie unieść po stromych i wąskich ścieżkach z dalekich połonin osełki bryndzy i masła. Na Huculszczyźnie każdy jeździ konno, bo drogi są kamieniste, góry spadziste, a odległości duże. Hucułka w siodle przędzie wełnę, matka kołysze dziecko. Gdy tylko dziecko się urodzi, symbolicznie sadza się je na konia. Koń dowiezie bezpiecznie do domu nawet niewidomego lub śpiącego człowieka. Stare przysłowie mówi: "Gdyby nie koń huculski, góry stałyby się pustynią."» — Wlad Maria Mykołajiwna, „Księga huculskich zwyczajów i wierzeń”

«Huculskie kobiety mogły spokojnie w siodle haftować lub tkać wełnę, podczas gdy ich koń sam pilnował drogi. Chorych lub nietrzeźwych konie zawsze dowoziły do domu cało i zdrowo. Potrafiły samodzielnie, bez towarzystwa, dostarczyć beczki z serem lub masłem z pastwiska do miejsca przeznaczenia. Nawet mosty wiszące nad przepaściami nie były dla nich przeszkodą. Gdy koń wyczuł wilka lub niedźwiedzia w pobliżu, od razu ostrzegał swojego pana. Dla dzieci koń był zawsze łagodny i posłuszny.» — Seńkiw Iwan, „Kultura pasterska Hucułów”

Dziś koń hutan objęty jest ochroną i uważany za rasę zagrożoną wyginięciem. Dlatego niezwykle ważne jest, aby te wspaniałe zwierzęta miały możliwość życia i rozwoju w Karpatach.

Zadbajmy o to, by hutanów było więcej.

Bawółkarpacki

Michel Jacobi i jego bawoły karpackie: Ukraїner

Koń huculski

Bawół
karpacki